سیده فاطمه شریفی با بیان اینکه فراهم کردن محیطی امن و حمایتگر در کنار تقویت مشارکت فعال دانشجویان در فرایند آموزش بالینی، پایهای اساسی برای ارتقای کیفیت آموزش پزشکی است،گفت: این رویکرد نه تنها انگیزه و رضایت دانشجویان را افزایش میدهد، بلکه به رشد مهارتها و تاب آوری آنها در مواجهه با چالشهای حرفهای کمک می کند.
وی افزود: فراگیران پزشکی، به خصوص در مقاطع کارآموزی و کارورزی، با حجم سنگین مطالب علمی و مسئولیتهای حرفهای روبرو هستند و علاوه بر آن، فشارهای روانی، اضطراب عملکرد و احساس تنهایی در محیط درمانی را نیز تجربه میکنند. کمبود امکانات آموزشی مناسب، فقدان فضای اختصاصی برای یادگیری و نبود زمان کافی، منجر به فرسودگی ذهنی و کاهش انگیزه آنان شده است.
سرپرست آموزش بیمارستان آیت الله موسوی تصریح کرد: یکی از عوامل مهم بی انگیزگی، تعامل ناکافی تیم درمان با دانشجویان است. زمانی که دانشجو فقط ناظر باشد و به عنوان عضوی فعال در تیم درمان به حساب نیاید، احساس بی ارزشی و طرد شدگی در او ایجاد می شود. همچنین، عدم توجه به نیازهای روانی و عاطفی دانشجویان و نبود حمایتهای روانی از طرف اساتید و کادر درمان، فشار روانی را افزایش و رضایت از تجربه یادگیری را کاهش میدهد.
مراکز آموزشی برای ارتقای کیفیت آموزش بالینی باید به فراهم کردن محیطی امن، حمایتگر و انگیزه بخش توجه کنند. درک شرایط روانی و فردی فراگیران، ایجاد فرصت برای بازخورد مؤثر و حضور فعال آنان در تیم درمان، از راهکارهای مؤثر در این زمینه محسوب میشوند. همچنین، بازنگری در ساختار برنامههای آموزشی، کاهش وظایف غیرضروری و آموزش مهارتهای ارتباطی و حمایتگری به اساتید بالینی میتواند تأثیر قابل توجهی داشته باشد.
در نهایت، انگیزه یادگیری در دانشجویان پزشکی نیازمند مراقبت، تغذیه و بازسازی است و تنها با توجه به جنبههای انسانی و روانی آموزش میتوان دانشجویانی با انگیزه، تاب آوری و شور یادگیری تربیت کرد تا آینده موفقی در عرصه طبابت داشته باشند.






ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0