سید آرش شجاعی، کارشناس ارشد روانشناسی و مددکار اجتماعی، آسیبهای دوران کودکی را منحصر به آسیبهای جسمی ندانست و گفت: این آسیبها اگرچه گاهی پنهان و ناملموس هستند ولی تاثیر عمیقی بر زندگی بزرگسالی افراد دارند.
این روانشناس، هر تجربهای که موجب از دست رفتن احساس امنیت، ارزشمندی یا عشق در کودک شود را زمینهساز آسیب روانی او خواند و اظهار کرد: این آسیبها اغلب به دلیل ناآگاهی والدین نادیده گرفته میشود اما آثارشان تا سالها باقی میماند.
وی افزود: مواردی مانند تنبیه بدنی، فریادهای مکرر، بیتوجهی به نیازها و احساسات کودک، تحقیر، سرزنش و مقایسه با دیگران، همچنین شرایطی نظیر طلاق، اعتیاد والدین، مشاهده خشونت و دادن مسئولیتهای خارج از سن کودک، از مهمترین عوامل ایجاد این آسیبها است.
شجاعی با بیان اینکه روانشناسان و مددکاران اجتماعی در مراکز درمانی و بیمارستانها با کودکانی مواجه میشوند که آسیبهای جدی جسمی یا روانی تجربه کردهاند، خاطرنشان کرد: آسیبهای روانی که هیچگاه دیده نمیشوند، پیامدهایی بسیار منفیتر و گستردهتری نسبت به آسیبهای جسمی دارند.
وی اظهار کرد: روان و جسم به یک زبان سخن میگویند، ابتدا روان فریاد میزند و اگر شنیده نشود، جسم بیماری را نمایان میکند.
این مددکار اجتماعی تاکید کرد: والدین باید نسبت به نشانههایی مانند اضطراب، کابوسهای شبانه، شبادراری، رفتارهای پرخاشگرانه، انزوا، اختلال در یادگیری و عدم تمرکز در کودکان حساس باشند و در صورت مشاهده این علائم، به روانشناس مراجعه کنند
.
وی خاطرنشان کرد: دوران کودکی، زمان شکلگیری شخصیت و دنیای درونی است و زخمهای این دوران اگر به موقع مورد توجه و درمان قرار نگیرند، ممکن است تا پایان عمر باقی بمانند. با این حال، با آگاهی، احترام، صبوری و محبت میتوان نسل سالم، با عزت نفس و تابآور پرورش داد و از دلهای کوچک به بهترین شکل مراقبت کرد.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0